Wat ik nu ga delen is heel persoonlijk en geeft een goede weergave wat mogelijk is wanneer je je bewust bent van de “limitlessness” als je in staat bent het leven vanuit een ‘hoger’ bewustzijn te leven. Het herschrijven van geschiedenis vindt plaats op het juiste moment, dit kun je niet afdwingen. Wat ik schrijf kan emoties in je raken. Als je deze voelt neem tijd deze te herkennen of ze van jezelf zijn.  Zijn ze niet van jezelf, laat ze dan uit je weg stromen.

Jaren gingen wij gebukt onder de impact van de plotselinge dood van onze zus, de oudste van ons gezin. Het ongeluk vond plaats in 1996. Op een donderdagavond dat ik bij mijn broertje was geweest, bleef ik op mijn zus wachten om van haar een lift naar huis te krijgen. Annemiek was bankstellen kijken met haar vriendje. Ik had rustig dat kwartiertje naar huis kunnen lopen maar nee, ik moest en zou door haar thuis gebracht worden. Eenmaal thuis plofte ze vermoeid haar spullen neer en had zij het liefste onder een dekentje op de bank willen kruipen, nog even tv kijken voor ze naar bed ging. Ik stond erop dat ze mij thuis bracht. Geïrriteerd bracht ze mij toch naar huis. Het was tegen het vriespunt aan, de nacht was helder en er was veel mist voorspeld de volgende ochtend en sneeuw in het weekend. Ik werd geteisterd door angst dat ze door de opvriezende gladheid het kanaal in zou rijden op weg naar haar vriend. Een angst die ik probeerde te onderdrukken. Uiteindelijk terwijl we buiten mijn flatportaal stonden, vroeg ik Annemiek of ze die zaterdagochtend alsjeblieft niet naar Gerben wilde rijden. Haar antwoord, en dan vooral de manier waarop heeft mij jarenlang geteisterd. Ze zei met zo’n kracht “Nee, ik ga!” Het was helder dat haar keuze vast stond. Ze voelde zich geïrriteerd dat ik haar weg wilde houden van het laatste weekendje dat ze met haar vriend wilde doorbrengen. Beiden zouden ze op 1 februari met hun nieuwe droombaan starten. Zij als zelfstandige schoonheidsspecialiste op één van de Nederlandse Waddeneilanden en hij als vrachtwagenchauffeur.

Het was zaterdagmiddag 15:00 uur. Buiten sneeuwde het en toen de telefoon ging stond mijn bouvier enthousiast naast mij. Ik nam op en er kwam een ijzige stilte uit de lijn, mijn moeder begon te snikken en de wereld tolde letterlijk om mij heen. Ze snikte “Annemiek…” en ik wist dat Annemiek dood was.  Die ochtend zijn ze 10 minuten rijden over de grens in Duitsland verongelukt en ze zijn gezamenlijk begraven op 1 februari 1996.

We nemen een grote stap vooruit in de tijd. We gaan van winter 1996 naar begin herfst 2016. Gerard en ik zijn een weekendje in Zwitserland, op huizenjacht. Ik zit bij een bevriende holistic coach in zijn praktijkruimte. Vol verbijstering kijk ik hem aan, ik begin naar adem te happen zodra de realisatie bodem raakt in mijn gevoel. Ik zie het whiteboard volgeschreven met in mijn leven spelende thema’s. De tranen beginnen over mijn wangen te stromen nu ik besef dat ik mijn intuïtie voor iedereen inzet behalve voor mijzelf vanuit overlevingsmechanisme.

Dat ene moment dat ik net beschreven heb met mijn zus, staand bij het flatportaal, heeft mij inderdaad bewezen dat ik op mijn intuïtie kan vertrouwen. Echter het heeft mijn onderbewuste instant geprogrammeerd dat wanneer je zelf beslissingen neemt, dit een dodelijke afloop kan hebben. Dus wat doet mijn onderbewuste? Dit deel van mij doet er werkelijk álles aan om maar te voorkomen dat ik zelf beslissingen neem in mijn leven. Het is een zelf gecreëerde overlevingsstrategie… Een eigen bedrijf beginnen? Oef.. Nee toch, dat kan fout aflopen! Dat gaan we even saboteren en wel op zo’n wijze dat mijn bewuste ik niet snapt waarom gewenst groots succes uitblijft. Het waarom heb ik in al die jaren van zelfreflectie en spirituele healing niet gezien. Mijn onderbewuste hield het zorgvuldig verborgen voor mij.

We nemen nu een klein stapje verder in de tijd. Nog geen maand later komt mijn broer bij mij voor een healingjourney. De insteek was het vinden van de kerngebeurtenissen die bepaalde communicatie issues teweeg brengt, al vlot werd het helder dat het een echte broer zus healing is. Nu moet je weten dat mijn broer net is zoals ik. Zoals een violiste uit Zürich ons ooit verbaast zei. “Wow, WTF, jullie zijn broer en zus? Hoe uitzonderlijk is dit dat binnen hetzelfde gezin 2 zielen met zo’n uitzonderlijk hoog spiritueel bewustzijn geboren worden, hebben jullie dit wel door????” We haalden onze schouders op, dat valt toch wel mee? Zo opmerkelijk is het toch niet? Tegenwoordig merk ik heus wel hoe gemakkelijk het is om samen met iemand als met zijn waarnemingsvermogen healingen te doen, erg relaxed.

Gaandeweg de healingjourney maakte mijn broer de opmerking dat het ongeluk van onze zus een ongelukje was. In principe kun je gebeurtenissen grofweg in 3 categorieën indelen:

  1. Meant 2 be. (dus al vastgelegd voor de geboorte)
  2. Choose 2 be (gekozen al gaandeweg in het leven)
  3. Oeps, foutje bedankt

Hij zei dat het in zijn waarneming niet de bedoeling was geweest dat Annemiek zou verongelukken maar Gerben wel. Nu heb ik deze feedback vaker gehoord van anderen. We bespraken een aantal ongemakkelijke gevolgen van dit “Oeps foutje bedankt” gevalletje. Een van de opmerkelijke dingen waren, dat door dat ze samen zijn verongelukt, ze samen zijn begraven in de kerk gemeente van zijn familie, er een vermenging met familie energieën heeft plaats gevonden. Alsof we in een zwaarder familiesysteem terecht zijn gekomen waarin alles moeilijker, melancholischer is dan in ons oorspronkelijke familiesysteem. Eenmaal gerealiseerd, is dit met de engelen van de hogere wetten vrij easy te clearen en de beide familiesystemen te ontwarren uit elkaar.

Zuur detail voor onze zus was dat Annemiek zo haar vooroordelen had over plaatsen rondom onze geboortestad en zo ook over Goor. “Goor? daar wil ik nog niet begraven liggen!” Je raadt het al, ze liggen samen begraven in Goor. Dit omdat haar vriendje uit een omliggend boerengehucht kwam.

De volgende stap die we namen en meteen de aanleiding dat ik deze blog schrijf, is super belangrijk. Wij zijn in spirit, binnen een afgeschermde sfeer, terug gegaan naar het moment dat Annemiek en ik buiten voor het flatportaal stonden. Het eerste wat Jarno, mijn broer, waarnam is dat Annemiek een soort filter had, waardoor ze de lading van mijn vraag ‘niet te gaan’, nooit werkelijk heeft kunnen horen. Op verzoek bij de engelen van de hogere wetten zijn de filters gecleared. We hebben Annemiek in spirit en als spirit de mogelijkheid gegeven deze gebeurtenis opnieuw te ervaren en haar een mogelijkheid gegeven een nieuwe keuze te maken. Ditmaal hoorde ze wél wat ik zei en koos ze anders. Ze koos ervoor om niet met Gerben mee te gaan. En terwijl mijn broer en ik hier naar zitten te kijken voelen we alles om ons heen veranderen. En ik hoor mijn broer zeggen “Goh, Annemiek loopt nu gewoon de kamer hier in, met kids en al. Ik zit met hem mee te kijken en ik zie meer dan dat. Ik zie ook dat we in een heel ander huis zitten, ons leven is volledig anders. Onze familieband is veel hechter en warmer. Wauw.

Hierna hebben we aandacht besteed aan het harmoniseren van onze werkelijke levenslijn met deze nieuwe vrijgekomen informatie in de hogere planes. (ik heb niet gekeken of dit een hogere astrale plane was of een spiritual plane). De verschillende levenslijnopties hebben we geoptimaliseerd en geïntegreerd in het ‘werkelijke/huidige’ levenspad.

 

Voor mij heeft bovenstaande tot gevolg dat ik mijn leven lichter en gemakkelijker waarneem. Er is letterlijk een schuldenlast van mijn schouders gevallen. Ik voel mij niet langer vatbaar voor de verwijten van mijn ouders en anderen. Als ik aan mijn ouders denk, voel ik niet langer die zware lading van onverwerkte emoties. Ik voel een opkomende lichtheid en sprankeling, een blijdschap voor het leven dat voor ons ligt. Mijn zoon was dit weekend bij ons en de spanning die ik normaliter voel was er niet langer. Vrijdag heeft een verandering teweeg gebracht waardoor ik heel nieuwsgierig uitkijk naar wat de toekomst mij brengt. Wat een geschenk om dit met mijn broer te mogen inzetten.

Even nog terug naar het moment dat we in spirit bij het moment stonden dat Annemiek en ik buiten stonden. We hebben de beïnvloeding op het kunnen horen in onze zus waargenomen. Het voelde als een zwartige energie. Mijn broer zag het als een typische dementor zoals uit de Harry Potter films. Ik zag het in een andere verschijningsvorm. Het is maar net hoe je kijkt, wat je ziet. Entiteiten zijn er vaak sluw in, om zich op een bij jouw passende wijze te presenteren. En op andere momenten weet je eigen geest het tot een begrijpbare vorm te vertalen. De vorm die voor mij persoonlijk het prettigst waar te nemen is, is in trilling/frequentie/vibratie, omdat visueel je nog weleens bij de benen genomen kan worden. Het speelde al de gehele dag door een rol. Samen hebben we in veel levels deze nare angel weten te verwijderen. De oorzaak oftewel de ingang, hebben we weten te traceren in onze voorouderlijke bloedlijn. Door veel aandacht te besteden aan de opschoning van onze bloedlijnen en trauma op alle zintuigen, hebben we een stukje familiekarma weten op te lossen. Wat een bevrijding!

 

Wat ik hier beschrijf is een proces van 20 jaar geweest, het begin en een ‘einde’. Jaren vol kleerscheuren, verwijten, verdriet, afwijzing, me schuldig voelen en me schamen voor het niet in staat zijn warme relaties te onderhouden. Jaren vol irritatie en boosheid jegens de verantwoording voor gevoel en gedrag die helemaal niet van mij waren op mijn schouders geschoven te krijgen. Het is een slopende tijd geweest. En ik hoop in het diepst van mijn hart, dat met de verhalen die nog gepubliceerd gaan worden, jij geholpen wordt. Sta toe dat mijn spirit jouw spirit ondersteund in het inzien dat gebeurtenissen die in je leven gebeurt zijn om van te leren. Sta jezelf toe te kunnen relativeren, te kunnen voelen en de lessen die eronder verscholen liggen zult gaan vinden.

Groeien doen we samen. Ik lijdt niet om het in stilte te laten wegspoelen. Ik leer van mijn lijden, ik leer van mijn zelf-sabotage, van mijn waarnemingen tot in de diepste lagen van ons bestaan. Een gelukkig leven is mijn doel geweest toen ik die vallende ster zag in de jaren 90. Inmiddels weet ik dat al voel ik mij diepst ongelukkig, beschaamd en schuldig. Het durven voelen en aangaan van de onderliggende oorzaken is minstens zo waardevol als de onbelaste momenten dat ik geniet van een sterrenhemel of het vallen van de bladeren.

Ik weet dat met het openlijk delen van mijn leven, via blogs, posts en boeken ik feedback ga krijgen die soms andere lagen van een wond in mij blootleggen. Gaat het de moeite waard zijn? Zolang ik vertrouw op de keuzes die ik maak. Ja absoluut.

“Ik sta op een pad waar ik door het maken van keuzes, mijn eigen licht schijn, waardoor ik mijn pad steeds helderder waarneem. Dit licht is voor jou een lichtpunt in de duisternis. Wat je pijn ook is, omarm het, voel het en laat het los, verzuip er niet in. Richt je op je innerlijke licht en verlicht hiermee je eigen pad. Dit kan jij. Dit is wat we samen gaan leren door er in de praktijk bewust van te worden.”